Recensie: Ik ben Pelgrim van Terry Hayes

Al weken wilde ik het boek “ Ik ben Pelgrim ” van Terry Hayes lezen en ik heb hem eindelijk aangeschaft en direct gelezen! Dit vuistdikke boek schrikte mij door het aantal bladzijdes eerst even af. Ik neem mijn boeken namelijk graag overal mee naartoe dus dit was een gesjouw, gelukkig was het elke zware kilometer waard. Lees in deze recensie waarom.

“Pelgrim is de codenaam van een man die niet bestaat. De geadopteerde zoon die uitgroeide tot een van de beste spionnen. De regisseur van een uiterst geheime eenheid binnen de Amerikaanse spionagedienst. Een man die, voordat hij van de aardbodem verdween, het ultieme boek schreef over forensisch onderzoek. Het is datzelfde boek dat hem een jaar later in een obscuur hotel in Manhattan doet belanden, waar het lichaam van een onherkenbaar verminkt jonge vrouw is gevonden.”

Wat ik ervan vond

Wow, wat een verhaal! Het is werkelijk waar ruim 700 pagina’s spannend en ontzettend interessant. Terry Hayes schrijft normaal filmscripts en dat is te merken. van begin tot eind had ik het gevoel dat ik mij in een geweldige actiefilm bevond met goed uitgediepte personages. Zo’n actiefilm waarbij je toeleeft naar een heftige ontknoping terwijl je stiekem ook hoopt dat de ontknoping niet zo afloopt als dat je denkt dat hij afloopt. Dat zou namelijk één groot drama zijn voor de mensheid.

Het verhaal

Het boek begint in een vervuild en slecht onderhouden hotelkamer in een niet al te beste wijk in New York. De hoofdpersoon staat zwijgend een tafereel te bekijken. De resten van een lijk in een bad met zwavelzuur, uitgebikte tanden en natuurlijk geen spoor van vingerafdrukken te herkennen. Wat is hier gebeurd? Al snel blijkt dat de hoofdpersoon niet één van de politieagenten is die op deze moord is afgekomen maar een persoon met een rijker verleden en een spannende toekomst. Het is namelijk Scott Murdoch, Brodie Wilson, Pelgrim of één van zijn andere namen. Een topspion van de Amerikaanse Division die niet terugdeinst voor een beetje terrorisme en het achterna zitten van zware criminelen in een duistere wereld. Nu is hij eigenlijk met “pensioen” en bestaat hij in de officiële registers niet meer. De New Yorkse politie vindt deze moord maar een raar spektakel en vraagt daarom hulp aan de Pelgrim. Tijdens zijn tijd als spion heeft hij onder één van zijn synoniemen een boek geschreven over forensisch onderzoek. En de moord in die ranzige hotelkamer is precies uitgevoerd zoals de Pelgrim beschreef. Een perfecte moord, zonder enige sporen van de dader. Deze moord brengt een balletje aan het rollen en zo komt er een heftig verhaal op gang waar de Pelgrim op zoek gaat naar een nieuwe terrorist, de Saraceen. Een man die keiharde keuzes maakt en door die keuzes gevormd is. In zijn jeugd heeft hij een heftige gebeurtenis meegemaakt en dit heeft zijn leven getekend. Hij ontwikkelt een plan dat alle andere aanslagen laat verbleken. Tijdens de Pelgrim zijn zoektocht worden er steeds kleine stukjes verhaal weggegeven waardoor de lezer linkjes aan elkaar kan verbinden en de moord in New York ineens niet meer helemaal los lijkt te staan. De zoektocht zit vol actie, spionagegeheimen, serieus en knap speurwerk en enorme heldendaden. Zal dit alles genoeg zijn om de Saraceen te stoppen?

De spanning werd in het verhaal geweldig opgebouwd en hoe verder ik in het verhaal kwam, hoe minder graag ik wilde stoppen met lezen. Wat het verhaal zo mooi maakt is het feit dat zowel de Saraceen als de Pelgrim beide twijfels hebben over hun bestaan en de moeite om het goede te doen. Al is dat bij beiden uit een totaal verschillend perspectief. De een gelooft in het redden van de wereld en de ander ziet de mensheid als het meest schrikbarende ter wereld.

De personages

De personages in Ik ben Pelgrim zijn mede daardoor enorm interessant. Beiden gaan tot het uiterste om dat wat ze voor ogen hebben te volbrengen. Bij allebei de personages zitten er duidelijke redenen achter hun keuzes en omdat de keuzes van beide personen zo tegenovergesteld zijn en het verhaal ook uit beide perspectieven wordt verteld, zat ik het hele boek op het puntje van mijn stoel.

Conclusie van Ik ben Pelgrim

Al met al vond ik “ Ik ben Pelgrim ” een inspirerend boek dat schrikbarend actueel is. Een verhaal waarin ik werd opgezogen en ik was tot op de laatste bladzijde nieuwsgierig was naar hoe dit verder gaat. Hayes heeft deze dikke pil (735 bladzijden) tot een sensatie gemaakt. Het boek zal in de nabije toekomst ook verfilmd worden en zal geproduceerd worden door Matthew Vaugn, Lloyd Braun en Andrew Mittman. Ik kan niet wachten tot ik de film kan zien! Ik beoordeel het boek het liefst met mijn hele koffieservies maar aangezien we hier niet hoger gaan dan vijf kopjes worden het er dus vijf!

Beoordeling:

Onlangs heb ik Kortom… de Autobiografie van John Cleese gelezen, omdat ik hem buitengewoon grappig vind en dus meer over hem wilde weten. Ik was benieuwd naar de persoon achter de hilarishe Basil in Fawlty Towers, de man achter al die typetjes in Monty Python en ik ben een van die mensen die A Fish Called Wanda en Fierce Creatures goed kan waarderen. Ik heb wel erg lang gedaan over dit boek en ik heb tussendoor zelfs heel veel andere boeken gelezen. Waarom? Lees daar meer over in deze recensie.

“Kortom… is het openhartige en tegelijk hilarische levensverhaal van een lange, verlegen jongeman uit Weston-super-Mare die een legende werd. John Cleese voert ons in zijn autobiografie terug naar zijn eerste publieke optreden, op St. Peter’s Preparatory School, toen hij acht jaar en tien maanden was. Hij beschrijft zijn overbezorgde ouders, die niet langer dan een jaar in een huis leken te kunnen wonen; zijn eerste werkervaring, als leraar die niets wist van de vakken die hij moest onderwijzen; zijn dagen als rechtenstudent op Cambridge, in het gezelschap van een hamster; en zijn ontmoeting met Graham Chapman, de man die twintig jaar lang zijn schrijfpartner zou zijn. Wij volgen hem gedurende zijn eerste speel- en schrijfervaringen met onder meer Peter Sellers, David Frost en Marty Feldman tot de hoogtijdagen van Monty Python. Intussen geeft Cleese zijn mening over tal van onderwerpen als de aard van comedy, de grote pluspunten van cricket en de kleine van waterskiën, en het belang van de kennis van de regeerperiodes van alle koningen en koninginnen van Engeland. Met deze autobiografie, een meesterlijke prestatie van ’s werelds grootste komiek, leren we stukje bij beetje de man kennen die met Monty Python en Fawlty Towers de wereld veroverde.”

Toen ik begon aan zijn 410 pagina tellende autobiografie verwachtte ik minstens elke 10 bladzijdes wel hardop te lachen. Dit zat in het begin nog wel goed, toen hij bijvoorbeeld omschreef waar zijn moeder allemaal bang voor was (spoiler alert: nagenoeg alles), maar het schommelde per hoofdstuk hoeveel er gelachen kon worden. Niet verwonderlijk als je zijn jeugd doorneemt, door zijn vader’s werk, een verzekeringsagent, verhuisde John Cleese regelmatig naar verschillende Britse dorpjes. Al gauw blijkt dan ook dat John Cleese niet altijd de creatief briljante persoon is geweest zoals ik hem zie. In zijn jongere jaren was hij eerder ongemakkelijk en misschien zelfs een beetje wereldvreemd. Door de vele verhuizingen moest hij zich telkens aanpassen en nieuwe vrienden leren maken. De achtergrond die hij beschrijft, een Brits gezin uit de middenklasse dat niet gauw out of the box denkt, verklaart niet waarom hij uiteindelijk heeft bereikt wat hij heeft bereikt. Dat hij ontzettend slim is, wordt wel al gauw duidelijk. Hij voltooide dan ook een studie rechten aan de University of Cambridge. De plek waar hij zijn creativiteit ontwikkelde tijdens zijn jaren bij Footloose, waar hij niet eens de allergrappigste was van de club (of is John Cleese gewoon heel bescheiden?). Ik vind het intrigerend om te lezen dat hij in het begin van zijn carrière zenuwachtig was om het podium op te gaan, hoe hij door kan draven maar ook hoe hij zich uit bepaalde situaties op een creatieve en absurde manier redt. Het doet je realiseren dat (bijna) iedereen klein begonnen is, zelfs een komiek zoals hij.

Niet elke pagina staat dus bomvol geniale grappen. Memoires hoeven natuurlijk ook niet continu dolkomisch te zijn, als ze maar echt zijn. Ik vermoed dat zijn autobiografie beter in het Engels gelezen kan worden, omdat sommige grappen in het Nederlands toch niet helemaal aankomen. Dat voelt tijdens het lezen een beetje pijnlijk, vooral omdat hij in zijn werk en in interviews mij wel telkens aan het lachen krijgt.

Voor de Monty Python fan is het leuk om te lezen op welke situaties sommige sketches gebaseerd zijn. Zo blijkt maar weer dat creativiteit gevoed wordt als je goed luistert en om je heen kijkt. Uit de autobiografie van John Cleese blijkt wel hij naast heel erg creatief ook zeer intelligent is, dat punt benadruk ik nogmaals omdat ik dat bewonderingswaardig vind. Op een bepaald punt schrijft hij ook dat hij ook de academische wereld wel in had gewild, als hij tenminste genoeg interesse had gehad in één specifiek vakgebied.

Dit boek stopt bij de vorming van Monty Python, daardoor kun je speculeren over John Cleese zijn plannen om meerdere delen te schrijven (ik hoop het!). Je kunt zijn opmerking “ dat hij het misschien maar bij schrijven moeten houden” wellicht als hint zien. Al met al ben ik blij dat ik het heb gelezen en dat ik nu meer weet over de persoon John Cleese. Het is naar mijn mening geen boek die je in één ruk uitleest, maar het is wel vermakelijk om deze autobiografie zo nu en dan op te pakken. Ik geef het boek vier kopjes koffie, ondanks dat een autobiografie niet mijn favoriete categorie blijkt te zijn. Waarom dan toch 4 stuks? Omdat het John Cleese is.

Beoordeling