Sashenka lag al weken in de boekhandel op me te wachten. Ik breng er geregeld een bezoekje en die cover sprak me telkens opnieuw aan. Ik heb alleen de regel dat ik geen nieuw boek koop als ik nog vijf nieuwe boeken in mijn kast heb liggen. Vorige maand was het dan eindelijk zover, ik had minder dan vijf ongelezen boeken, dus zo gezegd zo gedaan. Een uur later zat ik op de bank met een Flat White in mijn rechterhand en het boek op mijn schoot. Lees in deze recensie wat ik van Sashenka vind.

De flaptekst

“Sint Petersburg, winter 1916: rusland staat aan de vooravond van een revolutie. De mooie en koppige Sashenka Zeitlin is net zestien geworden. Terwijl haar moeder feest met rasputin en haar losbandige vrienden, glipt Sashenka de koude nacht in om haar rol te spelen in een gevaarlijk spel van samenzwering en verleiding. Twintig jaar later is Sashenka getrouwd met een machtig man met wie ze twee kinderen heeft. Dan begint ze een verboden liefdesaffaire, die verwoestende consequenties zal hebben.”

Mijn eerste indruk van Sashenka

Vanaf de eerste bladzijde zat ik direct in het verhaal. Montefiore schrijft heel beeldend en er was direct actie. Precies wat ik nodig heb om een verhaal vanaf het eerste moment interessant te vinden. Dit smaakt naar meer!

Waar het boek over gaat

Historicus Simon Sebag Montefiore levert met dit boek een roman af waarin hij gebruik maakt van zijn historische kennis van Rusland en de Sovjet-Unie om drie markante periodes te schetsen rondom het levensverhaal van Sashenka en haar familie. We ontmoeten haar in het midden van de bolsjewistische revolutie, we lezen haar wedervaren onder de terreur ingezet door Stalin en we eindigen in het Rusland van de oligarchen.

Wat ik ervan vond

De tragedie van het Rusland van de twintigste eeuw wordt goed getoond in Sashenka. Het land ging van swingende tijden met veel drugsmisbruik en hoog aanzien, geregeerd door een incompetente vorst. Over naar het stalinistische Rusland, met marteling, censuur en volledige onderdrukking door de regering. Montefiore toont beide heftige contrasten vanuit verschillende perspectieven. Dit zorgt voor een enorm meeslepend verhaal met perfect uitgewerkte personages en een hoop spannende momenten.

Conclusie van Sashenka

Simon Sebag Montefiore beschrijft veel details. Armoede, het verschil tussen arm en rijk, de kleding en voertuigen die werden gebruikt. Deze details lieten mij voelen hoe het moet zijn geweest. Iets wat een historische roman voor mij tot een goed boek maakt. Tijdens het lezen verbaasde het met telkens dat er zoveel tegenstrijdige gevoelens in één mens kunnen leven: menselijke warmte tegenover koude en ongegronde wraak gevoelens. Ik heb dit niet eerder bij een boek gehad en daarom vond ik Sashenka enorm goed.

Beoordeling:

Dit boek heb ik mogen lezen om te recenseren van Ambo Anthos Uitgevers. Zoals je weet is de secretaresse een soort poortwachter voor een bedrijf. Daarnaast weet ze/hij daarnaast van alles over iedereen in het bedrijf. Een literaire thriller over dit onderwerp kan veelbelovend zijn! Was het boek inderdaad net zo interessant als verwacht? Lees het in de recensie!

De flaptekst

“De secretaresse’ van Renee Knight, auteur van de bestseller “Disclaimer’, is een beklemmende thriller over obsessie, verraad en ultieme wraak. In de psychologische triller “De secretaresse’ stelt Renee Knight de vraag: wie heeft de meeste macht op kantoor? Degene die het hardst praat, er het beste uitziet, het rijkst is, degene die het meeste respect afdwingt? Of is het iemand als Christine Butcher: een bescheiden vrouw die in stilte getuige is van alles wat besproken wordt, elk geheim en elk gerucht? Iemand die onopvallend informatie inwint bij degenen voor wie ze werkt, degenen die enkel zichzelf zien? Er is een slechts een dunne lijn tussen loyaliteit en verraad, en als iemand als Christine Butcher tot het uiterste gedreven wordt, kan zij zomaar de gevaarlijkste vrouw op kantoor blijken…

Mijn eerste indruk

Het boek begint al gauw met van alles. Christine krijgt haar baan als secretaresse van Mina Appleton aangeboden en is al direct meer aan het werk dan thuis. Binnen mum van tijd wil haar man een scheiding (en heeft ook al een ander). Daardoor heeft ze ook weinig contact met hun kind. Een beetje snel allemaal, vooral omdat je nog geen binding hebt met de karakters. Gek genoeg doet het je dan dus eigenlijk ook niet veel. Het lijkt Christine zelf overigens ook niet zoveel te doen. Christine volgt Mina vooral, maar ze is nog niet de ijzingwekkende secretaresse die ik verwacht had.

Het verhaal

Het boek draait om Christine, privésecretaresse van Mina Appleton. Laatstgenoemde heeft de leiding heeft over Appleton supermarkten na het overlijden van haar vader. De vader overlijdt vrij snel in het boek. Het leek me een logischere keuze dat het boek begint op het moment dat Mina net aan de top staat. Of bijvoorbeeld dat de vader gewoon blijft leven en met pensioen gaat o.i.d.. Het voelt nu dramatisch gezien verkeerd getimed.

Mina vraagt totale toewijding en loyaliteit van Christine, die dit ook geeft. Zelfs op cruciale momenten in Christine’s leven dwingt Mina voor haar te kiezen en dat doet ze nog ook. Het karakter van Christine staat eigenlijk volledig in het teken van Mina. Ondanks dat ze de hoofdkarakter is, leest ze niet als een eigen persoon en voel je dus ook weinig connectie met haar. Misschien is dat ook de bedoeling, maar die keuze snap ik dan niet. Wanneer een bepaalde situatie ontstaat, lijkt Christine vooral weg te kwijnen. Maar bijna aan het einde van het boek wordt daar een thriller twist aangegeven. Alleen de laatste paar hoofdstukken zijn overigens een thriller te noemen en zoals bijna alles in het verhaal, voelt het nogal plots.

Wat ik ervan vond

Het is een onderhoudend boek, maar het verhaal raast door zonder dat je de tijd hebt om verbinding ermee te maken. Het idee achter het boek is interessant. De rol van de secretaresse wordt vaak onderschat, met die notie kun je veel in een boek. Maar de uitvoering heeft wat mij betreft kansen gemist. Dit heeft vooral te maken met de opbouw, hier had rustiger aan gewerkt kunnen worden. Bijvoorbeeld door in plaats van ineens een thriller setting te beschrijven, al eerder bepaalde elementen toe te voegen aan het verhaal. Ik had het ook leuker gevonden als er niet op één persoon werd geconcentreerd (Mina Appleton), maar dat de secretaresse nog veel meer wist en te maken had met anderen.

Conclusie van ‘De secretaresse’

Als je op zoek bent naar een boek waarbij je niet teveel hoeft na te denken (net als Christine), oppervlakkige karakters, een snel verhaal en een buiten proportioneel heftig plot (ten opzichte van de rest van het boek), dan is dit het boek voor jou. Daar is overigens niks verkeerd mee, soms is het fijn om een boek te lezen die je net zo gemakkelijk weer weglegt zodra je het uit hebt gelezen.

Beoordeling